Kusursuz Olmak Zorunda Değilsin

Bir hata yaptığınızda kendinize ne söylersiniz?
"Ne kadar aptalım!", "Yine başaramadın", "Herkes yapabiliyor, bir tek ben beceriksizim..."

Peki, en sevdiğiniz arkadaşınız aynı hatayı yapsa, ona bunları söyler miydiniz? Muhtemelen hayır. Muhtemelen ona sarılır, "İnsanlık hali, herkes hata yapabilir" derdiniz. İşte bu mesafe, bizim öz-şefkat eksikliğimizdir.

İçimizdeki Eleştirmen

Zihnimizde sürekli konuşan bir ses vardır. Bazıları için bu ses motive edicidir, ancak çoğu kişi için bu ses acımasız bir yargıçtır. Bu ses sürekli yetersiz olduğumuzu, daha iyisini yapmamız gerektiğini, aksi takdirde sevilmeyeceğimizi fısıldar. Bu sesle savaşmak yorucudur.

Öz-Şefkat Zayıflık Mıdır?

Toplumsal olarak kendimize hoşgörülü olmanın bizi tembelleştireceğine inandırıldık. Oysa araştırmalar tam tersini gösteriyor: Kendine şefkat duyan insanlar, başarısızlık karşısında daha dirençli oluyor ve tekrar denemek için daha fazla cesaret buluyor. Çünkü "hata yapmak dünyanın sonu değil" inancı, riski almayı kolaylaştırır.

Küçük Bir Pratik

Kendinizi zor bir anın içinde bulduğunuzda, bir an durun. Elinizi kalbinizin üzerine veya göğsünüze koyun. Sıcaklığı hissedin ve kendinize şunu söyleyin:

"Bu zor bir an. Acı, insan olmanın bir parçası. Yalnız değilim. Kendime şu anda ihtiyacım olan nezaketi gösterebilirim."

Kendinizle olan ilişkiniz, hayatınız boyunca sürecek olan en uzun ilişkidir. Onu bir savaşa değil, bir dostluğa dönüştürmek sizin elinizde.